Είναι μονάχα η συνήθεια;

Κλείσε της σκέψης σου το δρόμο,

μη μπει σα φως μες στο κελί σου

και διαταράξει τη σιωπή σου

και τον που σε ορίζει νόμο

Φόρα σφικτά τις παρωπίδες, 

κόβουν οι αλήθειες σα λεπίδες, 

κάνε το λογισμό σου λέξεις

πού ξέρεις; Ίσως τον πιστέψεις.

Μα ποιός ο λόγος, πες μου αλήθεια

που τόσο ν'αφεθείς φοβάσαι;

είναι μονάχα η συνήθεια

ή σε πονάει όταν κοιμάσαι;

Το πεπρωμένο

Δεν ξέρω αν ίσως μου θυμίζει καλοκαίρι,
αυτός ο ήλιος πάντως τόσο με μεθά
σκόρπιες στιγμές μου εμπιστεύεται στο χέρι,
που ειν' οι αλήθεια τους για 'μένανε δροσιά

Ψάχνω δυο στίχους να χαρίσω και σ'εσένα
και να τους ντύσω με μια σκάρτη μουσική
για την αγάπη μου να πω μια ιστορία,
και να την κάνω τρυφερή και τραγική

Ό,τι είχα πλάσει εν καιρώ να λησμονήσω
να γίνω πάλι της σειράς πραματευτής
κάποιας αγάπης που κι αν μάταια προσπαθήσω
δε θα ξεφύγω απο πλανόδιος εραστής

Ίσως να ειν' έτσι το δικό μου πεπρωμένο,
κι αντίς να τύχω μιας αγάπης ζηλευτής,
ως κυνηγός των ανεκπλήρωτων ονείρων
ένας πεζός να καταντήσω ποιητής