Μαθηματική Εξίσωση

Η τελευταία αγάπη μου με άφησε γι' αλλού
και στην καρδιά μου άνοιξε ένα χάσμα
αναμενόμενο, θα έλεγε ο καθείς
σαν μένεις το υπόλοιπο στο κλάσμα.

Μες την εξίσωση που χρόνια προσπαθώ
με τόσα κόλπα κι απλουστεύσεις να τη λύσω,
δε μου εξήγησε ένας άγνωστος ποτέ
πούθε θα βρω, τα δυο της χείλη να φιλήσω.

Ένα αποτέλεσμα μου εφάνη λογικό
και να, η μορφή της στη σελίδα ξεπροβάλλει
μα η επαλήθευση την έκανε καπνό
και τη ζωή μου μια μουτζούρα περιβάλλει.

Ξαναπροσπάθησα, μα αλλοίμονο, ποτέ
δεν ξαναφάνηκε η κυρά που περιμένω,
ένας αλγόριθμος μου μένει να λυθεί
και μια ζωή, να επιστρέψει να προσμένω.

Κι ευθύς πετάγεται ο άλλος μου εαυτός
σαρκάζει και φωνάζει "πάρε 10!"
μα κι αν μπορέσεις πάλι θα στο πω
πως άλλο η άλγεβρα κι άλλο η γυναίκα.

Μιας γυναίκας οι βουλές

Χθες θυμός, σήμερα πείσμα,
αύριο γλυκοφίλημα
μιας γυναίκας οι βουλές
με 'καναν παρανάλωμα.

Να μπορούσα να ξεφύγω
τώρα τι δε θα 'δινα,
τους καημούς και τις σκοτούρες
μια στιγμή για ν' άφηνα.

Καθημερινές συνήθειες
γίνονται απροσπέλαστες
κι όλες μου οι μαύρες νύχτες
με κοιτούν αγέλαστες.

Στης καρδιάς μου τις κοιλάδες
λάμπουνε οράματα,
μιας αμφίδρομης αγάπης
πρόχειρα πειράματα.

Να μαγέψω, να υπνωτίσω,
όλα τα δοκίμασα
πόσα γιορτινά τραπέζια
μάταια ετοίμασα.

Κι όσο ακόμα περιμένω
να' ρθει κάποιο μήνυμα,
το αν θα τρελαθώ ή όχι
παραμένει δίλημμα.

Υστερόγραφο

Πυκνογραμμένο κείμενο, ανάγνωσμα για δυο
που έντονο το μελάνι του, με τις γραμμές τα βάζει
και παίζει, ως και τα βλέμματα, αχ πόσο με ταράζει
Τώρα που γράφω ένα στερνό, υστερόγραφο μικρό

Τι ωραίο το ξεκίνημα, πατήματα δειλά,
στιγμές όλο ήλιο κι όνειρο, θάλασσα και φεγγάρι
σαν ανατέλλει ο έρωτας, άλλη τους δίνει χάρη
δυο χείλη, λάγνα βλέμματα, σε μια αγκαλιά σφικτά

Κουβέντες σαν τα κύμματα, τ' αφρίζοντα κι αγνά
στιγμές που τ' άστρα σου γελούν, κι ευθύς σε συνεπαίρνουν
κι όταν τα λόγια αδυνατούν, τα μάτια καταφέρνουν
να δώσουν άλλο νόημα, σε θέματα κοινά

Αργά υφαίνεται ο ιστός, με τόση μαστοριά
που μόνο η που ένιωσε καρδιά, μπορεί να τη συλλάβει
και να το ζήσει, αν κι όνειρο, χωρίς να καταλάβει
πώς σ' άλλους τέτοια αισθήματα, φαντάζουν γραφικά

Φεύγει η φρεσκάδα η προτινή, καθώς οι εποχές
που κι αν λαχτάρα μέσα σου, Αύγουστος να'ναι πάντα
νιώθεις πως παρατράβηξε, σαν φτάνουν οι τριάντα
κι ακολουθεί ο Σεπτέμβριος, κι οι πρώτες οι βροχές

Κι αλλάζουν γύρω σου οι σκηνές, αργά μα σταθερά
γίνεται η θάλασσα νερό, τ' αστέρια ξεμακραίνουν
παύουν οι εικόνες να μεθούν , και να σε συνεπαίρνουν
παίρνουν τη θέση τους σκιές, και πράγματα πεζά

Μα αν φτερωτό τον θέλουνε, τον Έρωτα οι πηγές
είναι που φεύγει απρόοπτα κι άξαφνα τόσο οσ' ήλθε
και δώρα, να θυμόμαστε, πως πέρασε κι απήλθε
σ' άλλους αφήνει ψίχουλα, σ' άλλους βαθιές πληγές

Λίγοι, οι που εύκολα ξεχνούν και προχωρούν γοργά
λίγοι οι που πόνεσαν πολύ, και το' καναν τραγούδι
κι αρνούνται πως μαράθηκε, τέτοιο όμορφο λουλούδι
Λίγοι, τον πόνο εκδίδοντας, τα οικονομούν χοντρά

Κάπου στη μέση εγώ-κι εσείς; Δειλά κοιτώ μπροστά
ευγνώμων για ό, τι έζησα, κι ας πάντα με ταράζει
μα πιότερο ανυπόμονος, για όσα το μέλλον τάζει
Τώρα που γράφω ένα στερνό, υστερόγραφο μικρό