Ανάμεσα στις σκέψεις μου

Ανάμεσα στις σκέψεις μου (11/2006)

Αρνείται το μολύβι μου, να γράψει για τα 'σε,
Διστάζει η σκέψη μου, αυστηρή, ν' ανοίξει τα ρολά της,
φοβάται θύμησες μη βγουν, αλλοτινών στιγμών
Κι ανασκαλίσουν τη φωτιά, μιας προτινής αγάπης

Κι είναι μονάχα, αραιά και που, νυχτιές μοναχικές
που μια ματιά, μια ανάσα σου, γλιστρούν στην κάμαρά μου
κι αναστατώνουν μου το νου, σαν γύρω μου οι σκιές
παίρνουν την όψη σου, κι ευθύς, στοιχείωνουν τα όνειρά μου

ορθώνομαι, αντιστέκομαι, κι ας μέσα μου πονώ
ενόσω η Λογική, ψυχρή, μου υπενθυμίζει ακόμας,
σαν να μην πέρασε στιγμή, το τέλος πως "χρωστώ"
Σ' εσέ για μιαν απόφαση, που πήρες για τους δυο μας

Παράτησέ με Λογική, γνωρίζω σε, Κυρά
πιστός κι αν είμαι εργάτης σου, κατέχω το όμως κιόλας
πόσο έξυπνα και 'λογικά', μου αλλάζεις τα μυαλά,
'συ την απόφαση, πικρή, την πήρες για τους δυο μας

Τα βάζω με τον ίσκιο μου, κι ας είναι παρελθόν
Αν είσαι εσύ, για η Λογική, που φέρατε το τέλος
που το βιβλίο σου επισκεπτών καιρό με γράφει "απών"
κι είν'το κρεβάτι μου αδειανό, σταματημένο τρένο

Θυμώνω με τη σκέψη μου, γι'ακόμη μια φορά,
που έμεινε ανοιχτή να μπεις, και να τη συνεπάρεις
Τη μνήμη, που επιλεκτική, σάμπως την κυβερνάς
έκρυψε τις κακές στιγμές, ως ο ήλιος το φεγγάρι

Κρυώνω, ανακατεύομαι, σε θέλω εδώ ξανά
Ίσως μονάχα για να δω, το πόσο μου'χεις λείψει
Κι απ'όλα λείπεις μόνο εσύ, σαν γέρνω στη γωνιά
Ανάμεσα στις σκέψεις μου, τη Λογική, τη Θλίψη

Φύλλο Πορείας

Φύλλο Πορείας (Ιούνιος 2006)


Το τρένο σφύριζε, σαν άφηνε το Πλότσκ
Κι ο ταξιδιώτης φόρτιζε τη μηχανή του
Μέσα στο σάκκο φυλαχτό μια ανάμνησή του
Μέσα στη σκέψη του, δυο μάτια γαλανά

Ακτίνες πύρρινες, του κάνουν οτοστόπ
Και λιθαράκια διασκορπίζονται στην άκρη
Κι αργά κυλούν, ως θα κυλούσε κι ένα δάκρυ
Καθάριο απόσταγμα αλλοτινής χαράς

Το τρένο απτόητο, χορεύει στις στροφές
Δρόμους φιδίσιους, καταπίνει αγκομαχώντας
Κι άλλοτε πάλι, πονηρά λοξοκοιτώντας
Περνά από απάτητες κοιλάδες και βουνά

Η ανάσα βάφει το παράθυρο θολό
Τα μάτια αχόρταγα, εικόνες καταπίνουν
Που αποθηκεύονται στο νου, τροφή του δίνουν
Κι αποτυπώνονται σε τούτες τις στροφές

Είναι στιγμές, που σε φιλόξενους σταθμούς
Βρίσκει το τρένο αφορμή να σταματήσει
Κι ο καβαλάρης του δυο χείλη να φιλήσει
Πριν πάλι φύγει, στον ορίζοντα χαθεί

Πού τέλος πάντων, τούτο (το) τρένο σταματά
Θα αναρωτιίεσαι, ταξιδιώτη αδελφέ μου
Μα κι αν θα το ‘ξερα, δεν το ‘λεγα ποτέ μου
Ποιός είμαι εγώ, να σου χαλάσω τη γιορτή;

Κι είναι ωραίος, και ζεστός πρέπει να πω,
Τούτος ο τόπος, που στο σάκκο τώρα κλείνω
Μα η σαγήνη του θα σβήσει αν παραμείνω
Γι’ αυτό κινώ για νέες πόλεις κι εξοχές

Σφυρά το τρένο σαν αφήνει κι άλλο Πλότσκ
Κι άλλη στο σάκκο, φυλαχτό, ανάμνησή μου
Βάζω βαθιά καθώς φορτίζει η μηχανή μου
Φύλλο πορείας, πάντα δυο μάτια γαλανά.

Ο βυθός

Μιά τραγουδάς πως δε με θες,
με την ματιά σου άλλα μου λες
Και μέσα σου με κλείνεις
Και πάνω που τ’ ομολογείς
Κι αρχίζεις πλαι μου να ζεις
Φοβασαι - και μ’ αφήνεις.

Κρατάς απόσταση και λες,
Πως για ότι γίνεται δε φταις
Και με γλυκοκοιτάζεις,
Μα σαν βουτώ και κολυμπώ
Μες στης ματιάς σου το βυθό
Στην άμμο με αδειάζεις.

Τρέχω σε μάγους και σοφούς
Στοιχειά, της νύχτας ναυαγούς,
Να σε ψυχολογήσω
Φοβάμαι μήπως βιάστηκα
Μάταια μήπως νοιάστηκα
Φοβάμαι μην αργήσω...


Κι όταν περνάω το στενό,
Άλλη αγάπη για να βρω
Με νάζι με κοιτάζεις….
Λες και το μόνο που ζητάς
Είναι το να με κατακτάς
Κάθε που θα με χάνεις…

Χαραμάδα

Χαραμάδα (04/06)

Μες στο κελί που εθελούσια κατοικώ
Κι έκτισα απόρθητο,και θλιβερό συνάμα,
Άνοιξ’ το βλέμμα σου μια τόση χαραμάδα,
Και μ’ έκανε να δω μια στάλα Φως

Έλαμψε ωραία η ματιά σου, φλογερή
Μες σε γυναίκες που τις νύχτες ζητιανεύουν
Που ένα βλέμμα, λίγο πόθο, ένα φιλί
Ρόλο μικρό σε κάποιου τα όνειρα γυρεύουν

Μου έκανε εντύπωση, οφείλω να το πω
Και ακόμα ντράπηκα, που αλλόκοτο μου εφάνη
Σαν με παράσερνε κι εμένα σε μια πλάνη
Το πως μαγνήτιζε η ματιά σου το κοινό

Ναι- ακόμα σκέφτομαι μην έχω πλανευθεί
Καθώς στην έρημο του νου μου περπατούσα
Κι έπλασα ο ίδιος την ωραία σου μορφή
Σαν άλλη όαση, που τόσο λαχταρούσα

Μα κι έτσι ακόμα, δε φοβάμαι να το πω
Σ’ ευχαριστώ για τη σπιρτάδα των ματιών σου,
Το ακόμη αδιάβατο φαράγγι των χειλιών σου
Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό το τόσο ποθητό…


Το ένιωσα τότε πως πατρίδα μου είσαι εσύ
Είναι τα μάτια, το φιλί και τ’ άρωμά σου
Και κάθε ανθρώπου είναι πατρίδα του εκεί
Που θα φυτρώσει και θ’ ανθίσει το αίσθημά του

Κι αν τώρα ακόμα είμαι σε μέρος μακρινό
Κι αν πάντα θέλω την αρμύρα των νησιών μου
Μια σπίθα φέγγει μες το βάθος των ματιών μου
Έστω λιγάκι- μα είναι πάντως φανερό

Μια σπίθα φέγγει, που με κάνει να ξεχνώ
Ό, τι μου λείπει, ό, τι αγαπώ κι άφησα πίσω
Κι αντίς γι’ αυτό με παρασύρει να σκεφτώ
Πόσο ποθώ τα δυο σου χείλη να φιλήσω

Πέρι Ψηφοφοριών και Αιωνίων Φοιτητών...

Αποφάσισα να ξεκινήσω να γράφω κάποιες προσωπικές- και άρα υποκειμενικές- απόψεις μου ορμώμενος από την αγανάκτηση μου για μια μικρή λεπτομέρεια της εφημερίδας "Τα Νέα", που με εκνευρίζει κάθε φορά που συναντώ. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος έχει σκεφτεί το ίδιο πράγμα...

οι ηλ/νικές της ψηφοφορίες είναι προσβλητικά μη ουδέτερες και μονόπλευρες...
Λες και κάποιος προσπαθεί να σε πείσει υπέρ της μιας άποψης.

Τελευταίο- και πιο εξοργιστικό- παράδειγμα το αν συμφωνούμε με τη θέσπιση ανώτατου χρονικού ορίου στα Παν/μια...
Η μία από τις πιθανές απαντήσεις ειναι: Ναι, πρέπει να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου των "αιώνιων φοιτητών".

Μα, κύριε μου, γιατί τα μέτρα για τον περιορισμο των αιωνίων φοιτητών είναι τόσο άμεσα συνυφασμένα με τη θέσπιση ανωτάτου ορίου σπουδών; Μήπως βλέπετε κάπως μονόπλευρα ένα πολύ πιο σύνθετο ζήτημα...

Ειδικά όταν η εναλλακτική απάντηση είναι:Οχι, δεν πρέπει να υπάρχει κανένας περιορισμός στο χρόνο ολοκλήρωσης.

Μα φυσικά και πρέπει να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό των αιωνίων φοιτητών. Κάποια από αυτά είναι το να τους προσφερθούν τα υλικά αγαθά που χρειάζονται χωρίς να τους αναγκάζουν να καταχρώνται κρατικές περιουσίες και να κρατάνε θέσεις που χρειάζονται άλλοι, σε εξίσου δυσμενή κατάσταση συνάδελφοί τους. Άλλο μέτρο μπορεί να είναι ένα Παν/μιακό πρόγραμμα που θα βοηθήσει φοιτητές που έχουν χάσει την επαφή τους με το τμήμα να την ανακτήσουν με βοήθεια των αρμοδίων καθηγητών... Αλλά προς Θεού- όχι να παρουσιάζεται ως μέτρο η θέσπιση ανωτάτου ορίου, και να σου επιβάλλεται όταν πας να ψηφίσεις- ως ΤΟ μέτρο για την καταπολέμιση του "Αιώνιου Φοιτητή".
Είναι σα να επιλέγουμε τη θανατική ποινή ως καταπολέμηση του εγκλήματος, στοχεύουμε στο χέρι που υποδεικνύει το πρόβλημα....

Δεν ξέρω αν κάποιος από τους αναγνώστες του παρόντος κειμένου θα συμμεριστεί τον εκνευρισμό μου, αλλά θεωρώ πως μια εφημερίδα που θέλει να αποκαλεί εαυτόν αντικειμενική, καλά θα κάνει να μην διαμορφώνει απόψεις με τόσο έμμεσο τρόπο -δηλ. συνδέοντας άρρηκτα ανώτατο όριο σπουδών με περιορισμό φαινομένου αιώνιων φοιτητών.

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ψηφοφορία άραγε αν οι 2 επιλογές ήταν:

-Ναι, για να τους αφήσουμε μετά χωρίς πτυχίο- τιμωρώντας την ανικανότητά τους!
-Όχι, να γίνουν συζητήσεις για το πως τα Παν/μια ωθούν τους φοιτητές να παρακολουθούν τα μαθήματα και προκαλούν το ενδιαφέρον τους.

Ίσως όχι πολύ, σε μια εφημερίδα με διαφορετικό κοινό και διαφορετική πολιτική απόχρωση...

Αλλά για τα ΝΕΑ, έστω και σαν μη-επιστημονική, μια ψηφοφορία τέτοιας μορφής είναι προσβλητική για μια μειοψηφία ανθρώπων που προσπαθούν να βλέπουν συνολικά ένα πρόβλημα, και όχι να επικεντρώνονται σε προτάσεις καταστολής, που αποκοσκοπούν να τιμωρήσουν μα όχι να διορθώσουν....