Σε γιόρτασα μόνος μου

Σε γιόρτασα μόνος μου.
Σου πήρα μπισκότα για τον πρωινό σου καφέ,
σου'στρωσα τα καθαρά μπλε σεντόνια στο κρεβάτι,
και καθάρισα το μπάνιο να μοσχοβολάει.
Ετοίμασα το φαγητό, και σου έβγαλα το μεγάλο κομμάτι πιτα στο πιάτο.
Δυο κεριά τρεμόπαιζαν στη γωνία, κάτω από το μεγάλο πίνακα,
και δυο ποτήρια κόκκινο κρασί κοιταζόντουσαν στο τραπέζι.
Διαβάσαμε μαζί φιλοσοφία, και μιλήσαμε για το νόημα της ζωής,
και για εμάς, και για τον κόσμο, και για το δικό μας κόσμο.
Γελάσαμε και η ζωή είχε τη γλύκα της προσμονής,
και η στιγμή την απεραντότητα του έρωτα.
Και τώρα θα σε αφήσω, πάλι μόνος μου.

Λαβύρινθος

Γοργή, μα αβέβαιη του νου η περπατησιά

βήματα ακούω πα' σε φύλλα ξεραμένα,
τώρα τα μάτια σου τριαντάφυλλα μαβιά,

τώρα στεγνά, και σκοτεινά, και μαραμένα.

Στο δάσος τρέχεις και τ' αγκάθια που πατάς

όλο σε γδέρνουν κι ειν' τα πόδια ματωμενα.

Φωνάζω, γνέφω, μα δε βλέπεις κι αν κοιτάς,

ίσκιοι απο δένδρα σ' αγκαλιάζουν στοιχειωμένα.

Μες στο λαβύρινθο που χάνεσαι, ακριβή

είναι η κραυγή σου που ακούω για βοήθεια;

Ή ειναι του πόνου μια κραυγή σπαρακτική

καθώς αγρίμια σου ξεσκίζουνε τα στήθια;

Κινώ να πω για μονοπάτια που' χω δει,

μα ευθύς βρυχάσαι, κι η ματιά σου μ' αγκυλώνει,

πως δεν υπάρχει μονοπάτι θα μου πεις

τέτοια αφέλεια παιδική, πως σε θυμώνει.

Πώς με τραβά το μονοπάτι σου, Κυρά..

ξυπνώ, κοιμάμαι, και στο νου μου ειν' η μορφή σου

θέλω να γίνω μονοπάτι να διαβείς

και πλάι στ' αγρίμια να πλαγιάσω εγώ μαζι σου.