Η ιστορία του ανθρώπου που αντίς ν' αγγίζει, κοίταζε

Η ιστορία ενός ανθρώπου
που πάντα να τολμήσει δίσταζε
που' κανε τη δειλία του θεωρία
και που αντίς ν' αγγίζει κοίταζε

Χάνοντας ό,τι λαχταρούσε
γιατί τον έλεγχο δεν έχανε
κρύβοντας όλα που ποθούσε
και παριστάνοντας πως ξέχανε

Φοβούμενος να διεκδικήσει
έλεγε πως απλά "δεν ψήνεται"
κι ας πέθαινε να τη φιλήσει
κι ας από μια ματιά της κρίνεται

Μη διαταράξει ισορροπία
μ' απλούς κομπάρσους στην πορεία του
με τη γραμμή σχεδόν ευθεία
συνέχιζε την ιστορία του

Μα ήταν φορές που η περηφάνια
που την καρδιά του ο ίδιος έλεγχε
κένταε ωσάν ακάνθινα στεφάνια
κι αντίς ν' ανακουφίζει έκαιγε

που έπεφτε η αντίστασή του
με τις επιλογές του θύμωνε
κι η καθαρή συνείδησή του
αντίς να βοηθά τον πείσμωνε

Ήταν φορές που η μορφή της
και πάλι στο μυαλό του τρύπωνε
που έλυνε η σκέψη τη σιωπή της
και η μιζέρια του τον στοίχειωνε

Που με τον ίδιο απορούσε
πού ζήλο, δύναμη τα ξόδεψε
για δεν προσπάθαε, κι ας μπορούσε
κι αντίς να ξεθαρρεύει, κιότεψε

Κι ένα παρόν που τον ταράζει
σαν κόμπος στο λαιμό του κάθεται
ενόσω αδρανής κοιτάζει
την ιστορία που μπρος του πλάθεται

Την ιστορία ενός ανθρώπου
που πάντα να τολμήσει δίσταζε
που' κανε τη δειλία του θεωρία
και που αντίς ν' αγγίζει κοίταζε

Ένα τραγούδι για σένα

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για σένα
να λέει ό,τι ένιωσα πως ήτανε ψέμα
και να σκαρώσω και μια μελωδία
για το μια ψύχωση πως ήσουν αστεία

Να λέει καλά πως έκανα που σ΄ άφησα πίσω
στην άμμο πάνω τι δεν άξιζε να χτίσω
ότι προχώρησα γοργά και μη σε νοιάζει
πράξη να κάνω όσα τ΄ όνειρο μου τάζει

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για σένα
(μα πώς να κάνω το βλέμμα σου στίχο; )
και να σκαρώσω και μια μελωδία
(κι είναι οι σκέψεις σου ένας άλυτος γρίφος)

Να λέει καλά πως έκανα που σ΄ άφησα πίσω
(το να σε σκέφτομαι ακόμη αμαρτία; )
ότι προχώρησα γοργά και μη σε νοιάζει
(μα των χειλιών σου οι γραμμές φύλλο πορείας)

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για σένα
μα πώς να κάνω το βλέμμα σου στίχο;
το να σε σκέφτομαι ακόμη αμαρτία
μα των χειλιών σου οι γραμμές φύλλο πορείας...

Το όνειρο

Χθες είδα πάλι ένα όνειρο γλυκό
ήμουν σε μέρος φωτεινό, παραμυθένιο
πλάϊ σε μια κυρά που αγαπώ,
χθες βράδυ είδα ένα όνειρο μελένιο.

Μαζί βαδίζαμε στις πιο ψηλές κορφές
και κολυμπήσαμε σε θάλασσα γαλάζια,
μ' ένα χαμόγελο πιστό συνοδηγό
και την καλή μου όλο χάρη κι όλο νάζια.

Ήλιος καυτός μας τραγουδούσε από ψηλά
με μιαν αχτίδα του στον ώμο με σκουντούσε
"δεν είναι όνειρο, το ζεις αληθινά"
όλο ψιθύριζε και ύστερα γελούσε.

Κι όλος χαρά σιγοψιθύριζα κι εγώ
του 'λεγα "ήλιε, στην υγειά σου θα μεθύσω
που με τα φώτα σου, μπροστάρης μ' οδηγείς
ό,τι ποθώ είναι ώρα ν' αποκτήσω."

Πάλι μου γέλαγε κι ορθώνοταν ψηλά
πετούσε ανάλαφρα στου ονείρου μου τη σφαίρα,
ώσπου κατάφερε στ' αλήθεια να πειστώ
πως έφτασε επιτέλους τούτη η μέρα.

Αυτή η βροχή δεν έχει βαρεθεί
τέσσερις μήνες τώρα πέφτει, πέφτει
κρύβει τον ήλιο, με τα σύννεφα μαζί
και βγάζουν τ' όνειρό μου ψεύτη.

Το πέλαγος

Κάθε πελάγους ο ορίζοντας θολός
όταν δειλά βάζεις το πόδι στα ρηχά του
φαντάζει εύκολο ή αν θέλεις λογικό
να μένεις πάντα στ΄αβαθή χλιαρά νερά του

Άλλωστε πλάι σου τόσος κόσμος κολυμπά
κάμποσοι μάλιστα κοιτούν και σου σφυρίζουν
κάποιοι τρελλοί το προτιμούν παρόλα αυτά
να ξανοιχτούν σε μαύρα κύματα που αφρίζουν

σάμπως δε δέχονται τις νόρμες των πολλών
λες κι απαρνιούνται τα που η μοίρα έχει δώσει
και υβριστές αυτής! και των θολών νερών
να την αλλάξουν έχουν σχέδιο καταστρώσει

είν΄τέτοιοι λίγοι, τυχοδιώκτες πειρατές
που αντίς να κλαίνε πλάι σ΄εσέ για τα κακά τους
ψάχνουν τη ρότα για μιαν άλλη ακρογιαλιά
και δεν αρκούνται στα βελούδινα δεσμά τους

κι είναι δική σου επιλογή το αν τελικά
θ΄αποτολμήσεις να τα βάλεις με τη μοίρα
Ή αν της βολής τα χλιαρά, ρηχά νερά
και των δακρύων προτιμήσεις την αρμύρα

Αν θα βουτήξεις κινδυνεύεις να πνιγείς
Αν δε βουτήξεις κινδυνεύεις να επιζήσεις
Φραγμένος πάντα απ' τους κανόνες των πολλών
δίχως ποτέ δικό σου ορίζοντα να ορίσεις