Το όνειρο

Χθες είδα πάλι ένα όνειρο γλυκό
ήμουν σε μέρος φωτεινό, παραμυθένιο
πλάϊ σε μια κυρά που αγαπώ,
χθες βράδυ είδα ένα όνειρο μελένιο.

Μαζί βαδίζαμε στις πιο ψηλές κορφές
και κολυμπήσαμε σε θάλασσα γαλάζια,
μ' ένα χαμόγελο πιστό συνοδηγό
και την καλή μου όλο χάρη κι όλο νάζια.

Ήλιος καυτός μας τραγουδούσε από ψηλά
με μιαν αχτίδα του στον ώμο με σκουντούσε
"δεν είναι όνειρο, το ζεις αληθινά"
όλο ψιθύριζε και ύστερα γελούσε.

Κι όλος χαρά σιγοψιθύριζα κι εγώ
του 'λεγα "ήλιε, στην υγειά σου θα μεθύσω
που με τα φώτα σου, μπροστάρης μ' οδηγείς
ό,τι ποθώ είναι ώρα ν' αποκτήσω."

Πάλι μου γέλαγε κι ορθώνοταν ψηλά
πετούσε ανάλαφρα στου ονείρου μου τη σφαίρα,
ώσπου κατάφερε στ' αλήθεια να πειστώ
πως έφτασε επιτέλους τούτη η μέρα.

Αυτή η βροχή δεν έχει βαρεθεί
τέσσερις μήνες τώρα πέφτει, πέφτει
κρύβει τον ήλιο, με τα σύννεφα μαζί
και βγάζουν τ' όνειρό μου ψεύτη.