Λαβύρινθος

Γοργή, μα αβέβαιη του νου η περπατησιά

βήματα ακούω πα' σε φύλλα ξεραμένα,
τώρα τα μάτια σου τριαντάφυλλα μαβιά,

τώρα στεγνά, και σκοτεινά, και μαραμένα.

Στο δάσος τρέχεις και τ' αγκάθια που πατάς

όλο σε γδέρνουν κι ειν' τα πόδια ματωμενα.

Φωνάζω, γνέφω, μα δε βλέπεις κι αν κοιτάς,

ίσκιοι απο δένδρα σ' αγκαλιάζουν στοιχειωμένα.

Μες στο λαβύρινθο που χάνεσαι, ακριβή

είναι η κραυγή σου που ακούω για βοήθεια;

Ή ειναι του πόνου μια κραυγή σπαρακτική

καθώς αγρίμια σου ξεσκίζουνε τα στήθια;

Κινώ να πω για μονοπάτια που' χω δει,

μα ευθύς βρυχάσαι, κι η ματιά σου μ' αγκυλώνει,

πως δεν υπάρχει μονοπάτι θα μου πεις

τέτοια αφέλεια παιδική, πως σε θυμώνει.

Πώς με τραβά το μονοπάτι σου, Κυρά..

ξυπνώ, κοιμάμαι, και στο νου μου ειν' η μορφή σου

θέλω να γίνω μονοπάτι να διαβείς

και πλάι στ' αγρίμια να πλαγιάσω εγώ μαζι σου.