Ταρανδοκεφαλή

Στο δίπλα σπίτι έχει σημάνει πανικός,

ώρα δεν έχει που εκλήθη η αστυνομία,

τα σχόλια λίγα, ο αρχηγός λακωνικός,

μα τα κανάλια κάνουν λόγο για ληστεία.

Το θύμα μόνο, σε δωμάτιο αδειανό

που είναι συνάμα ασφυκτικά κατηλειμμένο

απ'το δικό του, το ανυπέρβλητο Εγώ,

μοιάζει φιγούρα τραγική -- συντετριμμένο.

Ψηλά στον τοίχο, η απουσία εμφανής

το μαρτυρά ο αποχρωματισμός στην πέτρα

τρόπαιο εκλάπη, μια Ταρανδοκεφαλή

σαρανταπέντε επί ογδόντα σαντιμέτρα.

Γνώμες αντάλλαξαν, αυτόκλητοι ειδικοί, 

για εξτρεμιστές έκανε λόγο η αστυνομία,

για ξένα κέντρα, οι συνομωτες της σειράς,

κι άλλοι τον Τάρανδο εγκαλέσαν για ανταρσία.

Στα πάνελ (πάντα) πρυτανεύει η λογική

κι η κριτική που εξ'αρχής είχαν ασκήσει

"Πώς να χωρέσει νους κοινός, η κεφαλή,

γρασίδι φρέσκο πως λαχτάραε να βοσκήσει;"

Τι είχε δικό της ότι θα'θελε ο καθείς,

βερνίκι φρέσκο της περνούσε κάθε μήνα,

και κάθε τρίμηνο την άλοιφε κερι,

που ειχε πανάκριβα αγοράσει απ΄την Αθήνα.

Μήπως θα πρέπει ο δυστυχής, απ΄την αρχή

απ'το πατάρι τη μπογιά να κατεβάσει

και σαν μπορέσει, νέο έκθεμα να βρει

φρέσκο βερνίκι το Εγώ του να περάσει;

Ή μήπως λες θα καταλάβει τελικά

και βίωμά του θα το κάνει ή και στίχο,

πόσο συνήθης, μα κι ανθρώπινη βαθιά

ειν'η ανασφάλεια που φάνηκε στον τοίχο;

Κι η κεφαλή, που να'ναι τώρα στα σωστά;

Στολίζει μήπως κάποιου άλλου το σαλόνι

ή έβγαλε πόδια και στο πάρκο ροβολά

κι είναι γεμάτη από τη λάσπη και τη σκόνη;

Τι είναι κι οι λάσπες κι ο πεσμένος ο σοβάς,

δείγμα ζωής που έξω απ΄τη γυάλα μεγαλώνει

κι ειν'η ζωντάνια τους πρωτότυπη ομορφιά

που αλήθεια αξίζει ένας θνητός να καμαρώνει.

Και σ'αυτή αν κάποτε ή σ'άλλη κεφαλή,

αφήσει χώρο το Εγώ του να γεμίσει

Ορθή, περήφανη, μα πάντα ανθρωπινή

θε ν'απλωθεί πάνω στον τοίχο, και ν΄ανθίσει.