Όρκος (πρόχειρο)

Όρκο στη μνήμη σου,
όρκο στο μνήμα στον Ασώματο, που ξεκουράζεται αποκαμωμένο το κορμί σου,
όρκο στα δουλεμένα χέρια σου, που τα κανε ο καιρός πετσί και κόκαλο, 
μα που αυτή σου την ψυχή δεν τηνε κέρδισε,
κι έβλεπες ως το τέλος τη σπίθα στα βαθουλωμένα μάτια.

Να μαι περήφανος,
κι απέναντι σε κάθε πρόκληση,
να δίνω τον αγώνα άφοβα με το χέρι υψωμένο γροθιά,
κι ας σφίγγω τη στέρηση στο στομάχι μου, 
για να στάξω νερό στους που μ'έχουν ανάγκη.

Παίρνοντας δύναμη,
απο το χώμα του αγαπημένου τόπου μας,
που μέρος του είσαι πια κι εσύ,
να χτίσω μια ζωή που αν έβλεπες απο ψηλά,
θα στόλιζες με το χαμόγελό σου.

Κι όταν κιοτεύω,
ή νιώθω αδύναμος, ή χάνω τον προσανατολισμό μου για "πλαστα" θέλω τρίτων,
να σκέφτομαι πως αυτά τα χέρια, αυτά τα μάτια, 
μα πιότερο αυτή η ψυχή,
έχουνε περάσει πόλεμο και πείνα,
έχουνε ξεθάψει αγαπημένους που τους φύτεψε στη γη το βόλι του εχθρού,
κι ΄όμως μπορέσανε.

Κι όταν το φέρει η τύχη κι ο καιρός,
σε αυτά τα άγια χώματα, που απο σήμερα είναι λες λιγάκι πιο αγιασμένα,
να σεργιανάει ενα μικρό που, ανίδεο το ίδιο,
θα κουβαλάει μέσα του την ίδια σπίθα, την ίδια περηφάνια, την ίδια αυταπάρνηση,
και τελικά την ίδια αγάπη για τον τόπο του, και δίψα για ζωή.