Υστερόγραφο

Πυκνογραμμένο κείμενο, ανάγνωσμα για δυο
που έντονο το μελάνι του, με τις γραμμές τα βάζει
και παίζει, ως και τα βλέμματα, αχ πόσο με ταράζει
Τώρα που γράφω ένα στερνό, υστερόγραφο μικρό

Τι ωραίο το ξεκίνημα, πατήματα δειλά,
στιγμές όλο ήλιο κι όνειρο, θάλασσα και φεγγάρι
σαν ανατέλλει ο έρωτας, άλλη τους δίνει χάρη
δυο χείλη, λάγνα βλέμματα, σε μια αγκαλιά σφικτά

Κουβέντες σαν τα κύμματα, τ' αφρίζοντα κι αγνά
στιγμές που τ' άστρα σου γελούν, κι ευθύς σε συνεπαίρνουν
κι όταν τα λόγια αδυνατούν, τα μάτια καταφέρνουν
να δώσουν άλλο νόημα, σε θέματα κοινά

Αργά υφαίνεται ο ιστός, με τόση μαστοριά
που μόνο η που ένιωσε καρδιά, μπορεί να τη συλλάβει
και να το ζήσει, αν κι όνειρο, χωρίς να καταλάβει
πώς σ' άλλους τέτοια αισθήματα, φαντάζουν γραφικά

Φεύγει η φρεσκάδα η προτινή, καθώς οι εποχές
που κι αν λαχτάρα μέσα σου, Αύγουστος να'ναι πάντα
νιώθεις πως παρατράβηξε, σαν φτάνουν οι τριάντα
κι ακολουθεί ο Σεπτέμβριος, κι οι πρώτες οι βροχές

Κι αλλάζουν γύρω σου οι σκηνές, αργά μα σταθερά
γίνεται η θάλασσα νερό, τ' αστέρια ξεμακραίνουν
παύουν οι εικόνες να μεθούν , και να σε συνεπαίρνουν
παίρνουν τη θέση τους σκιές, και πράγματα πεζά

Μα αν φτερωτό τον θέλουνε, τον Έρωτα οι πηγές
είναι που φεύγει απρόοπτα κι άξαφνα τόσο οσ' ήλθε
και δώρα, να θυμόμαστε, πως πέρασε κι απήλθε
σ' άλλους αφήνει ψίχουλα, σ' άλλους βαθιές πληγές

Λίγοι, οι που εύκολα ξεχνούν και προχωρούν γοργά
λίγοι οι που πόνεσαν πολύ, και το' καναν τραγούδι
κι αρνούνται πως μαράθηκε, τέτοιο όμορφο λουλούδι
Λίγοι, τον πόνο εκδίδοντας, τα οικονομούν χοντρά

Κάπου στη μέση εγώ-κι εσείς; Δειλά κοιτώ μπροστά
ευγνώμων για ό, τι έζησα, κι ας πάντα με ταράζει
μα πιότερο ανυπόμονος, για όσα το μέλλον τάζει
Τώρα που γράφω ένα στερνό, υστερόγραφο μικρό